Huisvesting Suriname…?

De oplossing voor het woningtekort in Suriname.

Wat kunnen we leren uit de geschiedenis van de meeste westerse landen na de tweede wereldoorlog met betrekking tot de huisvesting van haar bevolking?
Nederland, Frankrijk, West-Duitsland en het verenigd koninkrijk hebben allemaal nade oorlog te kampen gehad met een toename van hun bevolking. Deze bevolking moest op korte termijn gehuisvest worden.
Wegens schaarste aan bouwgrond in Europa, ging men vanaf de jaren 50 van de vorige eeuw massaal de hoogte in.
Hele stadswijken bestonden uit grote flatgebouwen om de almaar uitdijende bevolking een thuis te kunnen bieden. Anno 2018 is de trend in Nederland en de rest van Europa teruggekeerd om betaalbare kleine woningen te bouwen. Demografisch gezien is het bouwen van kleine woningen nu weer een must. Door het almaar stijgende percentage één-persoons huishoudens en vastgoedprijzen, die de pan uitrijzen luiden organisaties als de NVM en de Vereniging Eigen Huis de noodklok. De roep om gestapelde kleinere woonunits is nog nooit zo groot geweest.
Waarom kan de bouw van gestapelde woonunits (=lees appartementen) niet ook in Suriname? De woningnood is bijna schrijnend. De vraag naar vooral betaalbare koopwoningen is niet bij te houden met het huidige bouwtempo in Suriname.
Het antwoord: tot op heden is er weinig beweging te krijgen bij de Surinaamse wetgever om de wet aan te passen.
Het Surinaamse recht kent namelijk het appartementsrecht niet.
Het appartementsrecht is het eigendomsrecht van een gedeelte (=lees appartement), van een gebouw. Feitelijk maakt het appartementsrecht het mogelijk om de eigendom binnen één gebouw op te splitsen tussen verschillende eigenaren.
Bijkomende voordelen:
* betere sociale controle en
* een beter veiligheidsgevoel.
* goedkopere woningen in en om Paramaribo, door minder gebruik van kostbare grond
* snellere creatie van betaalbaar aanbod om aan de vraag te voldoen.
Los van alle problemen rond ruimtelijke ordening, (denk bijvoorbeeld aan de afwatering: het grootste probleem in Suriname met betrekking tot de ontginning van nieuwe woonwijken, zou de bouw van maximaal 4 woonlagen zonder lift), de woningnood in en rond Paramaribo zeker doen slinken.
Bovendien kan Suriname lering trekken uit de fouten die Europa heeft gemaakt doordat Europa te massaal de hoogte in is gaan bouwen, met alle randstedelijke problemen van dien.
Op een overheidsbouwkavel van 300 m2 zouden in plaats van één laagbouwwoning van 70 m2 voor een enkel gezin, nu zes of zelfs acht appartementen gebouwd kunnen worden van 70 m2.
De winst is duidelijk, maar de Surinaamse politiek wil hier, om nog onduidelijke redenen, nog niet aan werken om het eigendom van een appartementsrecht mogelijk te maken.  Dit is echt een gemiste kans voor de Surinaamse bevolking…….